The drunken sailor

Ranken

Leonard Cohen

Vandaag ga ik eens geen foto plaatsen, maar een korte impressie geven van een weergaloos concert.

Leonard Cohen is begonnen aan zijn, tot nader order aan, laatste wereldtoer . Voor een zeventiger moet dit uiteraard een zeer zware opgave zijn. Een drie uur durend concert in volle overgave moet ontzettend veel van een artiest vragen.
Gelukkig had ik een tijdje geleden de tickets al besteld, want het concert in het Sportpaleis was – zo zag ik gisteren – helemaal uitverkocht. Ik had dit optreden voor geen goud willen missen.

Die Leonard straalt charisma uit als geen ander! Hij en zijn band laten ‘iets’ op je los waardoor je ergens belandt in een wereld van Stilte. Echt samen- zijn met duizenden mensen, intens genietend van een diep emotioneel gebeuren, dat is wat Cohen je geeft. Hij kan met zijn fluisterstem probleemloos de stilte doen spreken. Overgave komt dan als vanzelf .

Een man in stijlvol, grijs maatpak en onafscheidelijke hoed laat je niet meer ‘los’ vanaf het moment dat hij het podium betreedt. Zijn melancholische, breekbare stem weet je te beroeren tot in de kleinste vezel van je diepste zijn. Integere teksten , prachtige akoestiek en harmonische samenzang met de backing vocals zijn ingrediënten die deze muziek verheffen boven elke platvloersheid van de commerciële modetrends.
Universele thema’s van liefde en verdriet in al zijn facetten, vertolken in zijn muziek universele emoties die in elk mens leven. Hij speelt geen muziek … hij is muziek.
De impact hiervan voel je meteen. Groots.

Een beklijvende ervaring met ontroerende momenten zo omschrijf ik zijn concert, dat hij tevens opdroeg aan Yasmine. I’m your man

Folieke

Zonovergoten

Look into my eyes

Big business

Just say hello

Aan de kade

Jachthaven